مراسم سنتی هوم بابا



، از قدیم الایام رسم بوده که بچه های روستا در سه شب که شب پایانی آن به شام نیمه ماه مبارک رمضان و مصادف با شام ولادت با سعادت امام حسن مجتبی(ع) منتهی میگرددبعد از افطار به گروه های چند نفره تقسیم و با برنامه ریزی به در خانه روزه داران می رفتند.

 این گروه ها که غالبا دارای میاندار هستند، با صدای بلند و رسا اشعار مخصوص مراسم را در پشت در خانه ها می خوانند و بقیه ی گروه هم بندهایی از اشعار را بامیاندار همراهی می کنند و مردم هم به تناسب توانشان هدیه نقدی ، آجیل و خشکبار به این عزیزان پرتلاش و زنده دار این سنت پر خاطره اهداء می کنند.

این مراسم در برخی نقاط مختلف باکمی تفاوت در نام  و شیوه اجرا وجود دارد...


در گذشته دورتر، صاحبخانه ها به بچه ها تنقلاتی از قبیل برگه زرد آلو، گردو، بادام و کشمش، گز، شکلات، و فندق تقدیم می کردند.

اشعار این مراسم که به فراخور زمان دستخوش تغییر قرارگرفته که ازقدیم آیات قران کریم و اشعاری در وصف چهارده معصوم علیه السلام توسط گروه خوانده می شده
و اشعاری نظیر
بَر ما فِرِجی نیست که ما طِفلانیم...هم بابا
و....

ودرپایان این موارد خوانده میشود...
حاجیش کنُ       آمیییییین..
مَکّه ایش کنُ      آمییییین...
مَشهِدیش کنُ     آمییییین...
کَبلایش کُن       آمیییین...

صاحبخانه ها هم  گاها به دلیل گوش دادن به اشعار و همخوانی ها درخواستها را با تأخیر پاسخ می دادند.

ودر پایان هر چه جمع می شود بین بچه ها به طور مساوی تقسیم می شود.


بی شک تاریخچه ی این سنت و اشعار و ابیاتی که خوانده میشود و تقارن آن با شبهای ماه مبارک رمضان و بویژه شبهای ایام میلاد امام حسن مجتبی علیه السلام،کریم اهل بیت نکات ویژه و بارز این سنت دیرنیه بوده که جای تحقیق و واکاوی بیشتر ودقیق تر می باشد.